Ukryta prawda o przemocy domowej

Kenna Mariott, 13.02.2015

Dlaczego najpierw musimy usłyszeć o takich przypadkach jak sprawa Raya Rice’a z Baltimore Ravens, który dopuścił się aktu przemocy wobec swojej narzeczonej (obecnie żony), aby w ogóle zacząć rozmawiać o przemocy w rodzinie? Jakby tego było mało, kilku innych członków Narodowej Ligii Futbolowej (NFL) również dopuściło się przemocy domowej. Ray McDonald z drużyny San Francisco 49ers znęcał się nad swoją ciężarną narzeczoną, Greg Hardy z Carolina Panthers nad swoją żoną, a Adrian Peterson z Minnesota Vikings został oskarżony o wykorzystywanie dzieci. Czy to oznacza, że przemoc domowa rozprzestrzenia się wśród sportowców? Prawdopodobnie tak. Niestety ofiarą może być każdy niezależnie od wieku, pochodzenia, zaplecza finansowego czy też płci.

Photo: © Europen Parliament/P.Naj-Olearipietro.naj-oleari@europarl.europa.eu
European Parliament, Flickr, cc by-nc-nd 2.0

Czym jest przemoc domowa?

Mimo iż zgodnie z definicją może się na nią składać przemoc emocjonalna, psychiczna, finansowa oraz izolowanie od rodziny i przyjaciół, w tym artykule skupimy się na przypadku przemocy psychicznej (wyłączając przemoc seksualną, która jest odrębną kwestią).

Co dziewięć sekund w Stanach Zjednoczonych jakaś kobieta jest ofiarą napaści lub przemocy. Co trzecia kobieta na świecie w ciągu całego swojego życia doznaje przemocy fizycznej bądź seksualnej z rąk partnera lub członków rodziny. W Stanach Zjednoczonych każdego dnia mężowie lub partnerzy pozbawiają życia trzy kobiety. Zatrważający jest fakt, że według raportów z dziesięciu głównych państw 55-95% kobiet doświadczających przemocy z rąk partnera nie zgłasza jej właściwym organom!

Przełamując stare nawyki

Nie od dziś wiadomo, że w cykl przemocy domowej powstaje na przestrzeni miesięcy lub lat, przechodząc przez fazy gwałtownej przemocy oraz ciszy i spokoju. Jednak najnowsze badania pokazują, że cykl przemocy nie ma określonych ram czasowych, ani nie podąża według jednego schematu, takiego jak przeprosiny czy obietnice poprawy powtarzające się w kółko po naruszeniu nietykalności osobistej. Nie istnieje jeden powszechny podział na typy przemocy oraz oprawców. Mogą być nimi nie tylko partnerzy czy rodzice, ale nawet własne dzieci.

Przyczyny przemocy domowej zależne są od partnera. Mogą być one wywołane jego niedowartościowaniem, złym nastrojem (wzmocnionym alkoholem i narkotykami), a nawet naszym „krzywym” spojrzeniem. Nie liczy się postura oprawcy, ale natężenie jego gniewu. On sam nie zwraca większej uwagi na przyczynę, ale na sposobność poniżenia ofiary oraz możliwość pokazania swojej wyższości.

Dlaczego ofiary nie uciekają?

Dlaczego kobiety nie zgłaszają się po pomoc? Dlaczego to tolerują? Dlaczego koniec końców wracają do partnerów? Klasycznym i głośnym przykładem takiej postawy był związek Rihanny z Chrisem Brownem. Kobiety zostają ze swoimi oprawcami z wielu powodów; groźby śmierci, syndromu sztokholmskiego, braku własnych środków utrzymania czy  miejsca zamieszkania. Kobieta zostaje obciążona winą za wszystkie zdarzenia, nie potrafi znaleźć wsparcia, obawia się, że jeśli z własnej woli nie wróci do oprawcy, to konsekwencje tego będę o wiele gorsze, niż powrót pod przymusem, albo najzwyczajniej nie ma pojęcia, co robić. Według statystyk zanim ofiara całkowicie uwolni się od oprawcy, aż siedem razy do niego powraca. Według Departamentu Sprawiedliwości i prowadzonych przez niego Ogólnokrajowych Badań Ofiar Przestępstw (NCVS), najniebezpieczniejszym okresem dla kobiety jest moment, w którym decyduje się na zakończenie związku z partnerem i odejście.

Co więc można zrobić?

Co więc można zrobić? Opinie są podzielone, jedni twierdzą, że należałoby wystąpić do sądu o nakaz ochrony (personal protection order), inni natomiast twierdzą, że nie to powstrzyma oprawcy. Najlepszym rozwiązaniem byłoby skorzystanie z pomocy ośrodków wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie. Ośrodki takie zapewniają bezpośrednią ochronę przed przemocą oraz zwiększają i ułatwiają pomoc ze strony policji oraz pogotowia. Głównym celem takich ośrodków jest między innymi ofiarowanie schronienia oraz programów pomocy społecznej, medycznej, psychologicznej, poradnictwa prawnego, terapii środowiskowej lub na miejscu, indywidualnej lub grupowej, pomoc w zmianie miejsca zamieszkania oraz wsparcie dla ofiar przemocy. Ofiara może także skorzystać z całodobowego telefonu zaufania. Jeśli znajdujesz się w sytuacji, która cię przeraża, warto poszukać informacji na temat przemocy domowej w internecie. Każdy stan posiada swoją własną „niebieską linię”, której numer możesz wykręcić w każdej chwili i poprosić o pomoc.

Prawda jest taka, że wiele czytelniczek tego artykułu doświadcza przemocy domowej lub zna kobiety, które jej doświadczają. Pomóżmy im więc przerwać cykl przemocy domowej i uwolnić się od oprawców. Pamiętajcie, że nie jesteście same. W każdej chwili możecie zwrócić się z prośbą o pomoc do odpowiedniej instytucji. Miejcie odwagę, aby wyjść oprawcy naprzeciw i zacząć żyć pełnią życia!

Tekst pochodzi ze strony Blast Magazine.

Przełożyła Król Patrycja

Tłumaczenie na licencji: Licencja Creative Commons

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s